Í gær kom soldið fyrir sem var andskoti skrýtið, gott, en undarlegt. Hvernig skal útskýra, hmmm, jú kannski byrja það sem kom fyrir í Febrúar. Ég hef verið með sömu konunni í næstum 7-8 mánuði núna, tókum smá frí frá hvor öðru í Júlí. Við höfðum unnið saman í næstum tvö ár, skemmtileg kona, falleg og þokkalega vel vaxinn, gáfuð og þess háttar. Og já ég frekar hugfanginn.

Spend your days full of emptiness,
spend your years full of loneliness.
Wasting love, in desperate caress,
rolling shadows of nights.

Ég hafði nú verið frekar einmana síðan Sono flutti út(ókei, ég leyfði henni aldrei aftur inn), og ég og þessi kona fórum svo í námskeið saman, töluðum mikið saman, og þess háttar. Einn daginn ákvað ég að prófa og spyrja hvort hún vildi koma í mat... jújú það gerði hún og ég eldaði mjög gómsætann mat(Einsog venjulega reyndar en það er annað mál) og höfum við verið saman meira og minna síðan. Og það er búið að vera stórkostlega gaman, og viðbrögðin hennar Kaitlyn Bjargar hafa verið stórfengleg. Það er eitthvað svo yndislegt að vera partur af fjölskyldu.



Það skrýtna er það að ég hafði trúað því að ég gæti aldrei sagt þessi þrjú orð aftur, sem eru svo saklaus ein og stök, en þegar sett eru saman, eru rosalega kröftug...

Þau voru sögð í gær. Furðuleg tilfinning, en yndisleg.

Hey pabbi manstu eftir þessu:

Hver vill kaupa þetta handa mér?

Og ég fékk ekki vinnunna.

Er að fara í viðtal á morgun. Það er aftur í umönnun en í þetta skipti í alvöru spítala. Hef verið soldið lengi að sækja um vinnur einfaldlega útaf því að ég nenni ekki að mæta í vinnunna sem ég er í núna, geri það samt, en nenni því ekki lengur. Þegar ég byrjaði þarna átti ég að byrja á Umönnunarfræði stig 3, en tveimur árum seinna hef ég ekkert heyrt og er mjög andskoti fúll. Þarf að klára þetta ef mig lnagar að læra hjúkrunarfræði hér á landi.

Og svo er komið annað tilhlökkunarefni Thundercats: The Movie á að koma út árið 2010, var að klára fyrstu seríunna, með Kaitlyn, sem er frábær.

Tveir grínistar að fara með ljóð

Bill Bailey - Chaucer Pubbe Gagge


George Carlin - Modern Man

Rosalega er ég búin að lesa margar greinar um kreppunna á Íslandi. Las greininna frá The Observer, Independent on sunday, The Daily Telegraph, The Times, BBC og svo auðvitað á Töflunni. Og ég hafði hugsað svo mikið um að flytja aftur heim, kannski ég muni bara bíða nokkur ár þangað til ég flytt til Íslands aftur(Ef tækifæri gefst). En þetta er soldið fyndið að lesa fréttablöðin hérna im efnahagskreppunna á Íslandi, þetta er soldið einsog þeir séu að reyna að fela efnahagskreppunna sem er að gerast á Bretlandi, já ef ekki bara á hverri einustu Heimsálfu. Held að einu löndinn sem eru ekki að þjást núna heldur batna og hafa verið batnandi síðustu árin eru Kína og Indland...



...kannski maður flytji bara þangað á meðan þessi kreppa er í gangi.

Við feðginin eru núna komin með nýjan íbúa sem heitir Twinkle.


Kaitlyn gat ekki hætt að tala um hvað henni langaði í kött og þegar hún vaknaði í morgun þá var fyrsta spurningin "Hvaða dagur er í dag?",
ég: "Nú ástin mín, í dag er Fimmtudagur."
Hún: "Jey hey, við fáum kött í dag, jey hey."
Og svona var þetta víst í allan dag á meðan hún var í skólanum.

Óttalega sætur köttur með svo hátt mal að maður heyrir það í næsta herbeggi. Æðisleg læða, hún er einsog er að reyna að kynnast þessu húsi.

Þakka þér Bessi, þessi maður segir margt sem er satt og líka mjög fyndið

Var að setja inn fleiri myndir af þeirri litlu.

Núna, er ég loksins skilin, og gvuð hvað ég hef haft gaman af því. Nei ekki misskilja, ég er ekki að segja að hjónabandið hafi verið mistök, ó nei, þetta var reynsla og hver er tilgangurinn í því að sjá eftir reynslu, góðri eða slæmri? 6 ár saman þar af 3 gift, eignaðist dóttur á leiðinni, ekki slæmt það sko.

Það er nú litið annað að frétta héðan nema það að ég hef sótt um 2 vinnur í spítalanum, eitthvað annað en geðhjúkrun. Á að fara læra umönnunarfræði 3. stig í Nóvember og þegar það er búið get ég loksins farið í Háskólan og lært hjúkrunarfræði.

Mamma var hér í 3 vikur sem var mikill léttir og mjög gaman, hún sultaði vel og mikið á meðan hún var hér. Og saknaði ég hennar um leið og þegar hún hvarf aftur á braut til Íslands.

Einsog er þá er ég að hlusta mikið á Opeth - Blackwater Park og Alice Cooper - Dirty Diamonds, og er að lesa American Gods eftir Neil Gaiman.

Aðrar plötur sem ég hef nælt í á þessu ári sem ég mæli með:

Black Light Burns - Cruel Melody
Fyrir þá sem muna eftir þeirri afleitu hljómsveit Limp Bizkit þá ættu þeir að muna eftir Wes Borland, eini hæfileikaríki meðlimur þeirra. Hann hætti tvisvar með Limp Bizkit og gaf út Bigdumbface - Duke Lion Fights Terror, sem var nú bara grín plata. Nú hefur hann stofnað nýja hljómsveit sem heitir Black Light Burns og syngur þar líka. Þetta er mjög skemmtilegt albúm, má heyra smá Muse, A Perfect Circle og Nine Inch Nails áhrif. Ekkert rapp eða rupp en helvítis nöldur einsog frá honum Fred Durst(Megi sá maður vera rassnauðgaður af Lúsifer). Til þess að fá smakk á þessari plötu náið þá í Lie og Mesopotamia.

Mechanical Poet frá Rússlandi. Ég var aðeins að skoða Code666, sem er helvíti skemmtilegt útgáfufyrirtæki frá Ítalíu; eru með hljómsveitir sem enginn annar mundi snerta, og keypti ég þar þrjár plötur, allar mjög góðar, og Mechanical Poet - Woodland Prattlers var ein af þeim. Mér fannst þetta helvíti skemmtileg plata. Það er andskoti mikið að gerast á henni og frekar skemtileg. Söngvarinn er top-notch og hljóðfæraleikurinn líka, mæli með laginu Stormchild.

Aðrar hljómsveitir sem má benda á:
Drudkh
Negura Bunget
Sigh
Skindred
Current 93

Topp 10 Plötur ársins hingað til í engri sérstakri röð, nema Opeth - Watershed og Kayo Dot:

1. Opeth - Watershed
Ég átti alltaf soldið erfitt með að skilja hvað var svona sérstakt við Opeth, það var ekki fyrr en hann Þórður spilaði fyrir mig The Ghost Reveries þegar ég loksins fattaði hvað þetta var mikil snilldar hljómsveit, og ekki var það slæmt að Steven Wilson úr Porcupine Tree. Ghost Reveries var mjög góð plata, en Watershed er miklu miklu betri. Hann Mike Akerfeldt má nú kalla Slow Hands of Metal, sólóins eru frábær, en það er ekki það skiptir máli... það sem skiptir máli eru lögin sem eru rosalega mögnuð. Fyrst er byrjað á Coil sem er gullfalleg ballaða sem Mike syngur dúet með Nathalie Lorichs, en þetta er fölsk byrjun því lagið sem kemur eftir það er eitt af mögnuðustu dauðalögum sem hafa verið skrifuð. Og öll hin lögin eru líka frábær, mér fannst sérstakega gaman af Burden, á endanum á því lagi þá er hann Akerfeldt að spila soldið kassagítarsóló á meðan einhver er að dántjúna gítar þegar hann spilar. Annað sem ég hef alltaf haft gaman af í sambandi með Opeth er söngurinn, þessi maður þegar hann syngur, þá er þetta einsog að hlusta á einhver sem hefur verið kysstur af Gabríel erkiengli sjálfum, en þegar hann öskrar þá hljómar hann einsog hann er að nauðga satani sjálfum í rassgatið, og getur þetta í sömu laglínunni... ÞAÐ er hæfileiki.

2. Kayo Dot - Blue Lambency Downward
Kayo Dot fæddist þegar Maudlin in the Well hættu. Kayo Dot er hljómsveit fyrir þá sem finnst Tool alltof einfaldir. Falleg lög og lagasamsetningar hér á ferð. Kayo Dot á það sameiginlegt með Opeth að aðalmaðurinn er frábær söngvari, frábær gítarleikari og frábær lagahöfundur. Það var einhver sem líkti honum Toby Driver einsog Jeff Buckley sem kann að öskra.

Baby Dee - Safe inside the day
Baby Dee er ákaflega skemmtileg sviðskona, ég hef farið á tónleika hjá þessum kynskipting tvisvar og bæði skiptin var það æðisleg reynsla. Fyrir þá sem vilja einhvern samburð: Tom Waits með kvenmansrödd. Á þessari plötu höfum við Bonnie "Prince" Billy syngjandi á öllum lögunum og Andrew W.K. á bassa. Þetta er falleg plata og mjög góð til að hlusta a þegar er rigning úti og þú vilt ekki fara út(Fyrir mig næstum hver einsti dagur einsog er). Baby Dee sjálf samdi öll lögin, syngur og spilar á hörpu og píanó.

Meshuggah - obZen
Stærðræðisþungarokk, einsog sumir hafa kosið að kalla tónlistarstefnu Meshuggah. Þeir ákvaðu að leggja niður Drumkit from hell og fá trommarann til að spila aftur, sem var mjög góð ákvörðun. Trommuleikurinn er frábær. Átta-strengjagítarar fá þennan hrosalega dimma tón. Þessi plata er einsog allar hinar á þessum lista er frábær. Og lagið Bleed er líklega það allra besta af því.

Nick Cave & The Bad Seeds - Dig!!! Lazarus DIG!!!
Ég hef alltaf verið mikill aðdáandi Nick Cave, alveg frá því þegar ég heyrði The Mercy Seat úr plötunni Tender Prey. En ég var ekki voðalega hrifin af No More Shall We Part. En Dig!!! Lazarus Dig!!! er skemmtileg plata, og hefur hann Nick Cave loksins ákveðið að setja húmorinn sinn í tónlistinna sína og hafa gaman af því sem hann er að gera. Góð plata þarna á ferð.


SepticFlesh - Communion
Hvað get ég nú sagt um þessa plötu sem Þórður hefur ekki sagt? Ekki neitt, nema takk fyrir Þórður, Anubis er núna eitt af uppáhalds þungarokks lögum mínum.

Mike Patton - A Perfect Place
Meiri Mike Patton vitfirring, en ekki einsog Mr Bungle.

Biomechanical - Cannibalised
Bresk Technical Death Metal hljómsveit hér á ferð, söngvarinn er ákaflega skemmtilegur, hl´jomar einsog bastarðsbarn Rob Halfords og Phil Anselmo. Skemmtilega erfið þungarokksplata þarna á ferð, öll lögin hafa verið sett á Volume 11.

Death Angel - Killing Season

Næst besta Thrash plata þessa árs, því miður þá er Death Magnetic ekki einu sinni nálægt því að vera jafngóð og þessi eða Formation of Damnation.

Testament - The Formation of Damnation
Ég segi nú bara það sama og það sem ég sagði um Communion. Besta Thrash Plata þessa árs.

Fékk bréf í dag. Góðar fréttir.








ÉG ER SKILIN!!!!!!!!!!!!!!

Ekki nema, hvers konar hálfvitar eru í þessari ríkisstjórn.

Þessi maður er snillingur

Við feðginin munum lenda á Íslandi klukkan 23:35. Jahóóóó. Hlakkar alveg rosalega til að sjá fólkið á Íslandi.

Opeth - Watershed

er án efa, besta plata sem hefur komið út þetta árið. Fokking hill. Vá. Til að skilja hversu góð þessi plata þá þarf bara að hlusta á fyrstu tvö lögin.

Við fegðinin fórum til Glasson Dock í gær á hjólinu fína, sem er svona lítill bær rétt fyrir utan Lancaster. Þar er hægt að sjá og kaupa báta ef einhver vill fjárfesta í svoleiðis, en við Kaitlyn vorum bara að ferðast um og sjá hvað við getum gjört, sáum marga fugla og fuglsunga. Það er hægt að sjá myndirnar af því hérna.

Og já, þá er það bara búið.

Þetta var sett á mig í gær, tók u.þ.b. 40 mínútur og kostaði ekki nema 60 pund, ég er andskoti ánægður með þetta. Fyrir þá sem vilja vita hvað allt þetta þýðir, bláa mynstrið er mynstur sem ég fékk frá Verenu, þegar hún fór til Þýskalands til að heimsækja fjölskyldunna þá keyptu hún bolla handa mér og á því var þetta flotta mynstur sem kallast Indisch Blau og kemur frá Friesland, norður-Þýskaland. Þetta græna er nafnið hennar Kaitlyn Bjargar í rúnum og ég valdi grænt útaf því að afmælissteinninn hennar er smaragður. Og svo fyrir neðan allt saman er dagurinn sem hún fæddist og fannst mér það líka helvíti skemmtilegt að númerið er 354.

Einsog ég sagði, ég er andskoti ánægður með þetta, það hefur tekið 6 ár að reyna finna rétta húðflúrið.

Ætti ég að skrifa eitt blogg eða kíkja á pöbbinn með bók í hendi? Þetta er spurning sem ég spyr mig alltaf þegar hún Kaitlyn er með móður sinni.

Loksins þá virðist sem að skilnaður sé að enda, loksins. 6 ár, 3 ár giftur... soldið skrítið að vera 24 og fráskilin, einstæður faðir... en það besta við það er að ég sé ekki eftir neinu af því sem hefur komið fyrir. Þessi reynsla á eftir að vera mér góð, það þýðir ekkert að segja að hjáonabandið var eitt stórt slys, það var það alls ekki, en svona gerist og það gerðist hjá mér. Shit happens and now I just have to compost it, er það sem ég hef sagt síðan þetta byrjaði.

Vonandi mun ég geta komist til Íslands í Júlí ef allt fer eftir áætlun, þó að foreldrar hennar Sono er frekar þrjósk yfir að ljá mér vegabréfið hennar Kaitlyn.

Ætla að kíkja húðflúr-studíó á morgun og kannski skella einu huðflúri á vinstri handlegginn.

Ég og Ve fórum í gönguferð í gær til Caton sem tók u.þ.b. 2 klukkutíma, löbbuðum með fram ánni Lune og sáum margt fallegt. Stoppuðum við á pöbb sem heitir The Station og fengum okkur að eta og löbbuðum svo sömu leiðinna aftur heim. Horfðum á Jarhead þegar við komum heim sem er ágættis mynd.

Í dag hefur mér bara leiðst, þannig ég kláraði Darkly Dreaming Dexter sem ég keypti eftir ég horfði á fyrstu seríunna sem var helvíti góð. En þetta er eitt af þeim fáum skiptum sem mér fannst bókin ekki jafngóð og myndinn/þættirnir. Bókinn var góð, en bara ekki jafngóð og þættirnir.

Kláraði aðra bók um daginn sem hér Bill Hicks: Agent of Evolution eftir Kevin Booth. Mjög góð bók og mjög áhugaverð, yfirleitt er ég ekki hrifin af ævisögum en ég varð nú bara að lesa þessa bók, þar sem ég er mikill aðdáandi Bill Hicks.

Hef verið að sækja um fleiri vinnur. Ég nenni ekki lengur að vera í heilsubransanum. Vil eitthvað nýtt...